عشقی که داشتم به حقیقت بدل نشد

عشقی کــه داشـتـــم بـه حقیقت بــدل نشــد
چیــزی بغـیــر قـصــه و ضــرب المثــل نشــد

گفتـی کـه نیست مشکلـی از سمـت مـن ولــی
مـشـکـل عقیـده ی پــدرت بــود و حــل نشــد

مـن بـا کـدام حــرف تــو دلخـوش شــوم بگـو
وقتـی بـه قصــد هیچکـدامـش عمــل نـشـــد

هــر بـار بـا تــو وعـــده ی دیـــدار داشــتـــــم
مــانـنـــد زهـــر مـــار شــد امـا عســل نـشـــد

مـی خـواسـتـــم غــزل بنـویـســم ولـی دریـغ
ایـن شعــر هــم بـدون تـو هرگـز غــزل نـشــد

#یونس_نوروزی_اولشی

تا در تو بروز می کند دلسردی

تــا در تــو بــروز مــی کنــد دلســردی
تــا زنــدگی ات پــر است از نــامــردی

در خلوت خویش هم اگر امکان داشت
یکــــروز بــه عــشــق اولــت بــرگردی

#یونس_نوروزی_اولشی

با صد غزل سپید برمی گردد

با صــد غــزل سپیــد بــر می گردد
با فـلـسـفـه ای جدیـد بـر می گردد

هر کس که به زندان سیاست افتاد
قطع به یقیـن شهیــد بــر می گردد

#یونس_نوروزی_اولشی